Dostojewski i Sartre, b.m., 1984, s. 10. • Telesfor Poźniak Zainteresowanie Dostojewskim w Rosji w latach dziewięćdziesiątych wzrosło znacznie dzięki powszechnemu uwielbieniu Artura Schopenhauera, a szczególnie Fryderyka Nietzschego, który jak wiadomo, nazywał autora Zbrodni i kary jedynym psychologiem, który go czegoś nauczył. Dostojewski w kręgu symbolistów rosyjskich, Wrocław 1969, s. 14-15. Kyszard hTzybylski Wielekroć pisano, że epilog Zbrodni i kary jest słaby, blady, nieprzekonywający. Epilog ten nie mógł być inny. Odrodzenie moralne czy triumf Jezusa nie były dla Dostojewskiego sprawą „dowodu" czy argumentów. Mogły być tylko dziełem cudu, którego dokona Łaska na przekór „rozumowej prawdzie" nowożytnego racjonalisty. Dostojewski i „przeklęte problemy", Warszawa 1964, s. 288. • Bohdan Urbankowski Senna wizja Raskolnikowa jest w pewnym sensie racjonalizacją Apokalipsy: świat się kończy szaleństwem i walką
